همیشه تو اتفاق های بد زندگیم به خدا توکل میکردم و به حکمت خدا ایمان داشتم.همیشه با خودم میگفتم این اتفاق حتما حکمتی توش هست.خدا خودش میدونه که چی رو با چی ست کنه.اما تو آخرین اتفاقی که توی زندگیم افتاد از هر زاویه ای که بهش نگاه میکنم هیچ حکمتی نمیبینم.واقعا درک نمیکنم چرا همچین فاجعه ای باید رخ مید

خیابونای شهر عریض و طولانی، درختها بلند و سر به فلک کشیده،ساختمونا همه بلند ولی وزن تمام اونها روی قلب من سنگینی میکنن.ماه پیش همچین روزی...الان...بیرون بودم فکر کنم با بچه ها بودم ولی سه روز بعد... توی زندگی همه ی آدما یه فاجعه هایی رخ میده ولی تو زمانهای مختلف.برای خیلی ها تو پیری و کهنسالی این ات